گزیده ی 25 فراز از راه کاری های امیر عشق و بیان را اینــــجا بخوانید!

من که یوسف نیستم.
که با من راز بنمایانی.
از یوسف بودن، فقط در چاه افتادنش روزی من شده...

همین!

ذكر چند نكته كه در نوشته هاي قبلي بايد مي آمد و از قلم افتاده.

يكم.
نزديكي هتل محل اقامتمان در مدينه به حرم نبوي و خيابان كشي عريض و طويل دور و بر آن، باعث شده بود زائريني كه از كشورهاي همسايه و از طريق مرزهاي زميني و با خودروهای شخصی مشرف شده بودند، ماشينهايشان را در شوارع منتهی به مسجد پارك کنند و این انبوه سیارات، نمايشگاه متنوعی از انواع و اقسام ماشينهاي لوكس و عمدتا شاسي بلند ايجاد کند. از ممیزات جالب خودورهای سواری عربی، رمل مالی جلوی ماشین است. راه حلی برای تطبیق با شرایط جغرافیائی صحرا و جلوگیری از چسبیدن جک و جانور به سر و سینه ی خودرو در کورس صحرانوردی.
عربستان كلكسيوني است از محصولات شركتهاي اتومبيل سازي شرق و غرب عالم.
انواع محصولات پژو ،تويوتا و رنو و بنز و بي ام و.در مدل و تیپهاي مختلف.
بيوكهاي آمریکائی سي چهل ساله كه تا چندی قبل در ايران مسافركش بين شهري بودند و مدتي است اسقاط شده اند، هنوز كه هنوزست، جزئی از سیستم ناوگان حمل و نقل سرزمین حجازست و بعید می نماید به این زودیها کسی در عربستان به فکر جمع آوری خودروهای فرسوده بیفتد.

پنجم.
ديشب در یکی از اشواط طواف، حوالي حِجر اسماعيل، خانواده ای را ديدم كه از نوع احرام بستن شان میشد فهمید که از جماعت اهل سنت اند. زن و مرد و بچه ای خردسال. پسر با تمامِ پنج انگشتِ ظریفِ دستِ چپش، انگشت سبابه ی پدر را گرفته بود و پدر، با گامهائی آرام و از سرِ طیبت ، پسر را طواف می داد. لُنگ احرام پسر را با سنجاق سفت كرده بودند روی دوش راستش و لُنگ طوري سفت بسته شده بود كه سنجاق، روي كتف كودك جا بیاندازد. کودکی تپل با موهای مجعد، که به غایت کمال زیبا بود و تو دل برو. دست بردم كه لُنگش را جابجا كنم تا طفلي اذيت نشود. اما سنجاق، آنقدر سفت بود كه جابجا نشد. كودك،با چشمهاي درشت و زاغی زيبايش نگاهم كرد و از لطفي كه مي خواستم در حقش كنم ،با همان نگاه دوست داشتنی اش تشكر كرد.
با نمك بود و تو دل برو.همانجا در همان یکی دو سه ثانیه، مهرش بدلم نشسته بود و دلم برايش غِنج رفت.
همان جا و بين لذت معصومانه ي نگاه گره خورده ام به نگاه طفل، از ته دل، درد نبودن و نيامدن «امام موعود» ،را حس كردم. درد از دست رفتن فطرتهاي پاك و معصوم را .
كه اگر بود و مي ْآمد، فطرت به گناه آلوده ي همه مان به دست مهربانش ترميم ميشد و صفحات پاك و نانوشته كودكان معصوم، هرگز آلوده ي گناه و كج فهمي و كج سليقگي در دین نمي شد.
جنس «الهم عجل لوليك الفرج»ي كه آنجا بر زبانم چرخيد، تفاوت محسوسی با ماسبق اش داشت...
««الهی بفاطمة
عجل لوليك الفرج.»»

ششم.ذكرش رفت كه جو مکه کاملا متفاوت با مدینه است. مدینه شهر مدرن شده ای است که تکه آخر پازل مدرنیته شدن آن حذف بقاع متبرک حضرات معصومین علیهم السلام است که اگر خداي ناكرده، آنهم پا بدهد هرگز حس نخواهی کرد که در شهر مسلمین قدم می زنی. با آنهمه ساختمان سربه فلک کشیده و خیابانهای عریض و طویل و زیرگذر و روگذر و شاپینگ های شیک و مدرن و دیجیتالی و معماری ای که هیچ جوری با سبک و سیاق جماعت مسلم، هم خوانی ندارد.
تصوير مکه ی امروز، شبیه مشهد خودمان است در ده بیست سال قبل که اطراف حرم پر بود از مغازه های سوغات فروشی با خیابانهای تنگ و كج و كوله. شهرداری مکه انگار تصمیمی برای اجرای سیستم جامع شهری و طرح تفضيلي اصلاح و تعريض معابر ندارد. خاصه برای این نیمچه خیابانی که از جلوی باب فهدِ حرم شروع می شود و مي خورد به ميدان مقابل هتل ما.میدان خالد بن ولید.
مکه و هر آنچه بدان مربوط می شود، سنتی است حتی سرویس خواب سوئیت هتل هایش. که به عوض پتوهای گرم و سبک، از لحاف چهل تکه ی ماشین دوز استفاده شده است.

اما دی شب؛
حوالی یک و نیم بامداد عزم احرام مجدد کردیم. این بار نیز از مسجد و ميقات تنعیم و بطور دسته جمعي ؛
سید سجاد، علی ساتکی، علی سلیمانیان، حامد غزالی، امین بزار و من.
دم هتل سوار هايسي شديم كه اتفاقا مسيرش به مسيرمان مي خورد و گفت كه منتظرمان هم مي ماند كه برويم مُحرِم شويم و برگرديم. غير ما و قبلتر از ما،يك مرد عرب و سه زن و يك بچه هم داخل ماشين بودند که نیت و تلبیه ی ما زودتر از آنها تمام شد و فرصت بود تا برگردند، چند تائی عکس دسته جمعی بگیریم و سر صحبت و دوستی را با جوانک راننده ی هایس و برادرش، باز کنیم.
از مقابل مسجد تنعیم تا يكي دو كيلومتر بالاترش، عملیات تعریض باند و احداث رو گذر در حال اجراست و علی الاجبار همه ی بریدگیهای بین خطوط رفت و برگشت، مسدود است و علی القاعده مسیر برگشت، یکی دو کیلومتری درازتر می شود. اين البته براي مراعات كنندگان قوانين راهنمائی است.نه راننده ی سبك سر هايس درب و داغوني كه ما سوارش بوديم. وسط راه انگار که حوصله اش سر رفته باشد، زد روي جدول كنار مسير و آمد روي لاين برگشت. به همين سادگي و به همين خوشمزگي. در این میان، این دل و روده ی ماها بود که در هم تنیده شد!
امشب تنعیم، بازهم خلوت بود، همان ده بیست نفر که به قاعده ی شبهای قبل سر می رسند و نماز تحیت میخوانند و نیت میکنند و برمی گردند بیت. مسجد بزرگی که مناره های خوش ترکیبش، از یکی دو کیلومتر مانده به مسجد، هویدا می شوند.
دو و نيم بامداد بود که رسيديم جلوی حرم و حوالی چهار و نیم صبح از اداي مناسك فارغ شدیم.
دیشَب حرم خیلی شلوغ تر از شبهاي قبل بود. اکثر قریب به اتفاق زوار ایرانی بودند و خانمهاي زائر ايراني تو چشم تر. با لباس و چادر و مقنعه ي یکدست سفید و نشان کاروان که سنجاقش کرده اند پشت سرشان.
ركورد سعی بین صفا و مروه را با 25 دقیقه ثبت كرديم بنام گروه شش نفره مان. آخرکار بعدِ تقصیر روي كوه مروه، به جهت ثبت رکورد و برای عرض تبریک به خودِ شریفمان بجهت تلاشی اینچنین، باهم مصافحه كرديم و این موفقیت چشم!گیر را به هم تبریک عرض نمودیم. سر و صورت و ريش همه مان خيس عرق بود بس كه در شلوغی سعي بین صفا و مروه، لائی کشیده بوديم .
بعد طواف نساء، و ادای نماز طواف در همان جای دیروزی جايمان را خالی کردیم برای ملت منتظرِ در صفی که می خواستند نماز طواف بخوانند. آمدیم نشستیم بین ورودی صفا و حوالی ورودی سعی که می خورد به همان چراغهای سبز. سر مست از ثبت رکورد کذائی، داشتيم بلند بلند باهم صحبت مي كرديم كه جوانک یغور عربی که يك صف جلوتر از ما نشسته بود و قرآن میخواند برگشت که :«شوا ... شوا » که یعنی آرامتر لطفا.
خستگي و بي خوابي توامان دم سحر ،و وقت اضافه اي كه تا اذان فجر باقي بود ،چشمانم را بي طاقت کرده بود، تا وقت اقامه نمازِ استقامت اینها كِي برسد.
قدرتی خدا، صلاة صبحشان هم به قاعده ی ده دوازده ركعت نماز معمولي طول مي کشد. به تعبير يكي از رفقا، نماز كه نمي خوانند ماراتن استقامت برگزار مي كنند...
جايگاه امام جماعت هم بسته به وقتش، متغير است. نماز صبح و مغرب و عشاء را بين ركن و مقام و نماز ظهر و عصر را سمت غربي بيت و داخل شبستان می ایستد. ظاهرا به لحاظ فقهي هم با تقدم ماموم به امام ،مشكلي ندارند. در كل، هيچ كارشان به آدميزاد نرفته!
جالبتر اينكه، جايگاه امام حين اقامه نماز ميتي كه بعد فريضه مي خوانند، باز تغيير ميكند.اينرا هم صبح امروز كشف كرديم.
بعد نماز، در جهت خلاف طواف مي خواستيم از صحن خارج شويم كه امام را ديديم كه ايستاده است بين ركن حَجَر و يماني و چندتائي ميت كاشته اند جلويش که بر پیکرشان نماز بخواند و ما را به زور تپاندند داخل صف كه هم از فيض اقامه نماز ميت كه بقول مكبر مسجد: «الصلوة علي الاموات يرحمكم الله..» ، عقب نمانيم و هم از جلوي امام و مامومين رد نشويم كه حساسيت شديدي به تردد از مقابل نمازگزار دارند.

دم ايستگاه اتوبوس، يكي دو تا از بچه های خودمان هم بودند و منتظر مثل ما كه ،سرويس بيايد و ببردمان هتل.
رسم هر صبح مان است كه هتل برگشتني، با همان لباس احرام برويم برای صرف صبحانه و بعد برويم بالا. صرف صبحانه در لباس احرام، مجوزیست برای نرفتن به جلسات کاروان که معمولا بعد تایم صبحانه برگزار می شود.
در راستای همین دو دره بازی بود که وقتی از پله هاي رستوران هتل پائين مي آمدم، به عمد و با صداي بلند سلامی نثار مدیر دوست داشتنی کاروان كردم كه ببيندم و بداند كه شب را حرم بوده ام و بعد صبحانه به جاي جلسه ي ساعت 8 كاروان به خواب خواهم رفت!
بعد صرف صبحانه به استقبال خواب شيريني رفتيم كه سخت ما را مي ربود و تا حوالي ظهر با ما بود.
بعد خواب و با چشمهائي پُف كرده، سيد سجاد با ريش تراش من سر امين را اصلاح كرد و من همچنان مشق مي نوشتم.
امين خان نيمه كچل شدند به لطف سلماني سياري كه ابزارش از من بود و استادي اش از سيد سجاد.
و نیز شاعر علیه الرحمه مي فرمايند:
سرم را سرسري متراش اي استاد سلماني
كه من در شهر خود دارم ،سر و سري و سودائي

احمدی نژاد از سفر باکو برگشته و سیدسجاد هم امشب برمیگردد ایران.

اینجا مکه است. جوار چشم سیاه و آسمانی زمین که به سمت خدا گشوده شده است. و زنهار که زمان ما را با خود ببرد ...
که فرمود:
مومن درهیچ چهارچوبی نمی گنجد!

حوالی یک ربع به دو ی بعد از ظهر بوقت ریاض.

* . نفرین ِ زمین- جلال آل احمد

ببین!
حتی ماه، که همیشه ی خدا به ماهی اش می نازید هم از رو رفت...
امشب را که قرار بود تو باز برای هزار و چندمین بار متولد شوی!

و اذا خسف القمر!
الله اکبر از این نشان آشکار خداوندی!
ماه، امشب برای هزار و صدو هفتاد و ششمین بار، رخ در نقاب زمین کشید و خسوف کرد!
تا تو یکبار و هزار بار متولد شوی و ماه نه، که خورشید زمینیان شب زده شوی ...
می دانم که می آئی!
با سپاهی از شهیدان ...

تو را من چشم در راهم شباهنگام ...

یاد آن روزها وآن ثانیه های خاص و آن چند رفیقِ مرافقِ همراه به خیر.
امشب، دلم آفتاب می خواهد و بس.
این چند سطر پائینی اما، اولین سطور و خطوطی است که در دفترچه ی سیمی ماندگار شد.
اما بعد؛

یک شنبه 21ام مرداد هشتادوشش
انتهای سالن گمرك جدیدالاحداث فرودگاه تبریز

ساعت حوالی هشت و بيست دقيقه ي شب است.قريب به اتفاق هر دو كاروان دانشجوئي از گمرك رد شده اند و اين يعني اينكه ما قانونا خاك ايران را ترك كرده ايم.

يك شنبه، 21 ام مرداد
فرودگاه بين المللي تبریز - داخل هواپیمای ایرباسA300 ایران ایر- حوالی 9و نیم شب

معمولا در پروازهاي روتين، كنترلهاي امنيتي روي باند و داخل هواپيما سخت گيرانه تر است.طوريكه بچه هاي امنيت پرواز، نمي گذارند روي باند پرواز و داخل هماپيما عكس و فيلم گرفته شود.
اما تا بچه ها از تنها پلكان متصل به در عقبي طياره بالا بروند، دوربینهای همراهشان كلي فلاش می زند و كلي عكس در حافظه دوربين هاي ديجيتالي ثبت و ضبط مي گردد.دوربين را از نیام بر می کشم و چند تائی پرترهی سیاه و سفید می گیرم.شاتر دوربين را تنظیم کرده ام روي فِرِم سياه و سفيد كه در تاريكي و نور كم و بک گراند وسیع و غول آسای طیاره، عكسهاي خوبي مي گيرد.گفتم كه، كسي نبود بيايد توپ و تشر امنيتي بزند.
تا پرنده ي آهني به خودش تكاني بدهد و آماده پريدن شود ،جاگير مي شويم.من و امين، افتاده ايم بغل دست هم، رديف پانزدهم از ستون دوم و الباقي جمع پنج شش نفره مان، عقب ترند.لرزش هاي take up طياره اجازه نوشتن نمي دهد ...

خداوندا؛
در هر سفر تو همراه مني.
تو در سفر ياريگر من و حافظ خانواده ام هستي.
بار پروردگارا بر محمد و آل محمد درود فرست و سفر را بر ما آسان فرما ....
...
سيمرغ آهني، دل سياه شب را مي شكافد كه ببردمان تا اقليم روشنائي ... تا سرزمين صبح!
اليس الصبح بقريب؟!

پی نوشت:
امشب، سال گرد نخستین هم پائی و هم بالی سیمرغ بود.
امشب، دلم هوای کعبه شش گوشه کرده است.
امشب، هوای حسین در سر دارم و هوای حج چهل روزه او را. و او نخستین کس که ایام حج را به چهل روز کشاند؛ « و اتممناها بعشر... »
امشب، دلم هوای رستاخیز دارد. هوای رستاخیزِ دیگرباره ی جان!

ياد خدا را همچون حرز سعادت، همواره با خود داشته و در دل حفظ كنيد. تقوا و اجتناب از گناه، احساس مسؤوليت سياسی و اجتماعی، كسب علم و آگاهی، آمادگی دائمی برای دفاع از انقلاب و اسلام، و رفتار انسانی و دلنشين با خانواده و معاشران، توصيه‌های هميشگی من است

ویژه نامه ی زیبائی از دفتر حفظ و نشر آثار«رَه بَر»

چشم هايم تازه گرم خواب شده بود كه رسيديم به جده.طول كشيد تا نيمچه خوابي كه داشت مرا مي ربود، از سرم بپرد.
فاصله مكه تا جده زياد نيست.بنظرم رسيد كه بين راه، ميقات جحفه و دروازه معروف قرآن را ديده باشم. غدير خم هم بايد همان نزديكي ها مي بود.
جده اما،‌ مدرنتر از مدينه و مكه است. بيشتر نمايندگي هاي كارخانه هاي معروف صنعتي در جده است.روزگاري، پايتخت عربستان بوده است و حالا با اين همه كارخانه و تابلوهاي فلكس فيس نمايندگي ماركهاي معروف خوراكي و نوشيدني ، پایتخت صنعتي عربستان است.بخش عمده شهركهاي صنعتي جده ، مربوط مي شود به خط توليد و مونتاژ خوراكي هاي معروف. مثل همبرگر مک دونالد که شعبه مفصل و مجهزی در جده دارد.
بغل دستم، امين عبدي نشسته بود كه بچه محل امين بزاز خودمان است و اولين بار در زيارت دوره ي مدينه باهاش آشنا شدم.

اينجائيكه ما را را ول کرده اند، قسمت اصلي فرودگاه جده است و آنطور كه مدير كاروان مي گويد، عمده ي ترافيك موسم حج، در اين قسمت جريان دارد.پروازهاي بزرگترين فرودگاه دنيا، هميشه ي خدا با تاخير انجام مي شود و در اين دو نوبتي كه اينجا بوده ايم، چيزي از زيبائي و اسباب رفاهي معمول سائر فرودگاه ها، در اينجا به چشم نمي خورد. اينجائي كه ما نشسته ايم سالن شماره 2 انتظار است و جا براي نشستن همه نيست. شرجي و بوي بدي كه از دريا متصاعد مي شود مزيد بر خستگي و خواب آلودگي مان است و آرزو مي كنم جائي پيدا كنم، كه حتي براي ساعتي بشود در آن دراز بكشم و آرزو بزرگترم این که بتوانم بخوابم.

بچه هاي كاروان حاج آقا صادقي، بيرون گيت انتظار، به همراه روحانی کاروان ما روي زيلوئي پخش و پلا شده اند و جماعت دیگری از ایشان، مثلا خوابيده اند. خواب، در هواي دم كرده و شرجي، آنهم در دماي بالاي سي درجه .... نمي دانم!

بیرون سوله مانندي كه ما داخلش هستيم، غرفه ايست براي بسته بندي آب زمزم هاي همراه بچه ها.بسته اي 1500 تومن پول رايج ممالك محروسه ايران.
گفتم ايران و دلم هواي ايران عزيز كرد كه خيلي مشتاق وصالش هستم.
و فرمود: حب الوطن من الايمان...

بر اساس شايعات منتشره،‌ تا شش صبح بايد منتظر بمانيم.
الان ساعت حوالي دوازده نصف شب است.

جده – ساعت يك بامداد
چرت نصفه و نيمه ام به سر و صدائي كه حاصل بگو مگوي يكي از بچه هاي كاروان با مامور نظافت فرودگاه بود، پاره شد. گير داده بود به نظافتچي گيت كه تو حق نداري اينجا سيگار بكشي ...
تا يادم نرفته بگويم كه در هير و ير ترك و تحويل هتل، يكي از بچه هاي خدماتي شهرداري زنگ زد كه مثلا حال و احوال و التماس دعا كند.بعد مُغُر آمد كه عصری رفته بوده شوراي شهر و همانجا شنيده كه قرارست فردا برگرديم و فهميده بناست يكي دو تا از اعضاي شورا بيايند خانه ما برای تجدید دیدار. حالا زنگ زده بود كه وقتي آمدند سفارشش را بكنم كه اسمش را بنويسند جزء ناظرين شبانه ي جمع اوري زباله!
رویم نشد بگویم که بنده ی خدا؛ کل اگر طبیب بودی سرخود دوا نمودی ...
بگذريم.

داشتم اينها را می نوشتم که یکی آمد و گفت: من هروقت دیدمت، داشتی می نوشتی. گفتمش اينكه چیزی نیست، بیا تو هم بنویس و حاصلش شد این چند سطر و پشت بند آن يادگار نوشتن بچه هائي كه اين دور و بر بودند:

سلام
میخوام بدون این که برات ادبیات استفاده کنم حرف بزنم. یعنی میخوام باهات راحت باشم. آقا حداقل اش این است که وقتی این دفتر را دیدی، یاد من بیفتی و وقتی یاد من افتادی من را دعا کني.
کوچیک شما
وحید سیفی
پارس آباد مغان- خیابان امام خمینی - کوچه انقلاب- «....09149516»

بسم رب الزهرا
الحمدالله الذی جعلنی من المتوسلین بولایه علی ابن ابیطالب علیه السلام.
این نویسم تا بماند یادگاری
من بمیرم این بماند یادگار
خداوند منان را شاکرم که توانستم دراین سفر روحانی با دوستانی آشنا بشوم که تا عمر دارم فراموششان نمی کنم.
الاحقر: توحید- هاشمی
5/6/86 فرودگاه جده

الان، ساعت یک و نیم بامدادست بوقت ریاض و بچه ها جمع اند.بعد كلي غور و فحص، گوشه ي دنجي مي يابيم كه بشود به نوبت در آن خسبيد. امین و علی بليطها را برده اند تا كارت پروازمان را بگيرند.
تلفن توحيد زنگ مي خورد و ازآنسوي خط ، خبر تصادف و فوت مدير مسئول هفته نامه خوي و يكي دو نفر ديگر ،‌ به او داده مي شود. ظاهرا مي آمده اند برای استقبال دوستانشان در كاروان (حج اكبر خوي) كه در نزديكي هاي سلماس مي روند زير تريلي.
شب در آخرين لحظات حضور در بيت، كسي را شبيه به (آن يك نفر) ديدم و دلم هوائي شد...
امين و علي آمدند و بليط و كارت پرواز ها را آوردند. رديف 24 و 25 را گرفته اند. صندلي من هم F24 است. شايعه ي تاخير داشتن و نداشتن زيادست.
همين فعلا.

داخل صحن شده بودم که اذان اول شان را گفتند.
غروب مدينه بغايت كمال ،زيباست.
بيرون مسجد،بین باب جبرییل و باب نسا جاگیر شدم. صحن را بانوارهای پلاستیکی قرمز و سفیدی قطعه بندی می کنند. بعضی جاها طوری پارتيشن بندي مي شود که هیچ اتصالی بین صفوف نماز ايجاد نمي شود.اينها انگار اصلا كاري با فلسفه ي اعمال و فقه استدلالي ندارند.
دقيقا كنار يكي از همين نواركشي ها جاگير شده بودم كه پيرمردي ويلچري آمد و نوار را زد كنار و ايستاد بغل دست من.ايستاد كه نه!،وايستاد! روی ویلچر که نمیشود ایستاد...

همانجا دمِ درِ بیت نورانی زهرای مرضیه زانوی ادب و خاکساری می زنم و سیر می کنم به هزار و چهارصد و چند سال پیش، وقتی فطرس بال و پر سوخته را درست از همین جائی که من نشسته ام، می برند تا مولود تازه رسیده دودمان علی و فاطمه را که سلام خدا بر آنها باد، تبرک کند و قنداقه زرد خون خدا شفای بالهای سوخته اش شود.
بال پر کشیدن ما نیز سالهاست که سوخته و ما همچون فطرس تبعید شده، تبعیدی دنیای روزمرگی ها و فرصت سوزی هائیم.
و حسین فانوس هدایت و کشتی نجات ابناء بشر است از اقیانوس متلاطم ظلم و تردید و تغلب و ترس...

مقابل بیت فاطمی که می ایستم، محو تجلي زهراي مرضيه – سلام الله عليها – مي شوم. انگار که نور فاطمه با صد هزار جلوه برون آمده باشد.
« مرج البحرین یلتقیان
بینهما برزخ لا یبغیان
فبای آلاء ربکما تکذبان»
اينجا،معدن الرسالة است و مهبط وحي عظیم.
آيه هاي كتاب كريم،اينجا بر لبان مبارك محمد- كه درود خدا بر او باد - مي تراويد.
يا حسين...
در حرای عطش، و بر روي نيزه؛
كجاي خدا در تو جاري بود
كه از لبانت آيه مي تراويد...؟!

سالها قبل ... جائي همين نزديكي ،فطرس بال و پر سوخت را آورده بودند ،به پابوس عطيه تازه مولود اهل بيت... خامس و خاتم آل عبا ...

آنسو،در سمت شرقی مسجد، و فارغ از غوغای سرور ولادت حسین بن علی، دو پسربچه ي خردسال عرب،نشسته اند روبروي هم و براي هم قرآن مي خوانند.انگار تمرين حفظ قرآن مي كنند.با دشداشه و عرق گیر و مسواک.انگشتهاي اشاره شان را گذاشته اند روي گوششان و سرهايشان را وقتي كه دارند براي آن ديگري،مي خوانند،تند و تند عقب و جلو مي كنند.حیف این فطرتهای پاک که بدست آلوده ی تفكر التقاطي وهابیت ،به بيراهه خواهد رفت. که فرمود:« الناس علی دین ملوکهم!»
هتل كه رسيدم،وقت سرو شام بود و يكراست رفتم رستوران هتل.شام امشب، عبارت بود از کمی برنج با مرغ و بادنجان و دوغ های نیمه غلیظ که باید با آب رقیق شان کرد و نمك به آن افزود که خوشمزه شود.
الان كه اينها را مي نويسم،كانال يك تلويزيون ايران،سريال كميسر لسكو را پخش مي كند و ساعت ،حوالي ده شب است.

ماتم گرفته دلم که باید کم کم به ندیدن حرم عادت کند.
امروز روز حسین بود و سرایش خون در رگهای خدا!
یا ذبیح الله
تو
اسماعیل گزیده ی زمانه ای!

پی نوشت:
امروز که سوم شعبان بود، دقیقا یک سال قمری از آن شب رویائی می گذشت.
هلال زیبای ماهی که گوشه تصویر بالای صفحه است، همان هلال سه شبه ی شعبان سال پارینه بود، آنگاه که ما بودیم و حضور خلوت انس و جمع حریفان!

آسمان بار امانت نتوانست کشید ...
امانت آسمانی اهل بیت هبوط کرد تا چون خون در رگ های خدا جاری شود و خط را آغاز کند ...
صلی الله علی الباکین علی الحسین ...

به راستی زندگی چقدر کوتاه است.
.فاصله یک اذان تا نماز

نایی اگر مانده تا پایی به رفتن ادامه دهد، ته مانده‌ی همان دقایق دیدارهای روبرو است.

ایستاده‌ای و تمام سیاره‌ها طوافت می‌کنند. سرت شلوغ است. کهکشان است مثلا!‌

بزرگترها نزدیکترند. ما خرده سیاره‌ها افتاده‌ایم به مدارهای آخر. تا کی بشود که چشمک‌مان از آن دور دورها چشمت را بگیرد، دست‌های جاذبه‌ات را باز کنی تا من پیله‌ی مدار را بشکنم. ستاره‌ای دنباله‌دار بشوم؛ گریزان به آغوشت. مسیر روشن وصال! و بعد، مزه‌ی یکی شدن...

کهکشانی که یک سیاره خلوت‌تر شده؛ ستاره‌ای که به مرکز پیوست...

از این جا . نیز اینجا

دوشنبه، 22مرداد هشتاد و شش - ساعت 10 شب (اینبار بوقت ریاض).
مدينه ي منوره – هتل جوهرة‌العاصمه

امروز ،اولين روزي است كه ميهمان شهر پيامبر مهر و رحمت ايم.
زيارت روضه شريف نبوي دو بار ميسر شد.هر دوبار، خارج از برنامه گروه.
آنطوريكه اعلام كرده بودند،برنامه تشرف گروهي مانده بود براي بعد از ظهر و شوق حضور در جوار مهربانترين مرد دنيا، ما چند نفر را را بي تاب كرد و كشانيد تا حرم و روضه نبوي.

السلام عليك يا رسول الله و يا خير خلقه
السلام عليك و علي و روحك و بدنك...
و مابين باب بقيع و باب النساء ،مدخلي كه باب جبرئيل ناميده شده بود.
السلام عليك يا امين وحي الله

تا برسيم، اذان ظهر را گفته بودند و صفوف نماز شكل گرفته بود و كشيده شده بود تا بيرون باب جبرئيل.
اینجا و به رسم حجازيان، بعد اذان نیم ساعتی باید صبرکنی تا اقامه بگویند و نماز بخوانند.
بچه ها كه ديدند خبري از اقامه نماز نيست، خواستند از باب بقيع كه هنوز محل تردد زوار بود و صف نماز در آن دائر نشده بود، بروند داخل مسجد براي زيارت.من نتوانستم داخل شوم...هنوز نمي توانستم خود را مقابل نبي مكرم احساس كنم ...سخت بود برايم ... لاجرم از بچه ها جدا شدم.
همانجا جلوي باب بقيع ،ايستادم مقابل مرقد شريف نبوي و هنوز مبهوت عظمت كبريائي محمد – صلي الله عليه آله و سلم - بودم و انگار دستهاي مهربان و گرمش را حس مي كردم بر گونه هاي داغ و ملتهبم...
و زبانم فقط به ذكر صلوات مي چرخيد ...
الهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم...
اينبار از نزديكترين جاي ممكن ،نزديكترين فاصله ي جغرافيائي ممكن.
دريغا كه من هنوز ،حتي اينجا هم اسير مقياسهاي دنيائي خودم ام.
...
بايد براي نماز جا پيدا مي كردم.از باب بلال داخل شدم،لابلاي صفوف تقريبا پر شده بود. دو روحاني ميانسال ايراني كه سر پا مي بينندم، جا برايم باز مي كنند براي اقامه اولين نماز در مسجد نوراني پيامبر.
رسم اهل سنت، اقامه پنج نوبته نماز هاست.در مناطق سني نشين ايران هم ،نماز را پنج نوبته مي خوانند. به علاوه نماز ميتي كه بعد اقامه هر وعده نماز اقامه مي كنند و بعد سلام نماز واجب، مكبر ندا در مي دهد كه نماز بر اموات، رحمت خدا را بر شما نازل مي كند. طي جلسات توجيهي قبل سفر، اينها گفته شده بود و مواكدا گفته بودند كه اينها به اوقات نماز حساسند و به نظم و ترتيب صفوف نماز.

بعد ناهار و چرت نيمه مختصر عصرگاهي که عنقریب بود نماز عصر را قضا کند،دوباره رفتیم حرم.اينبار هم خارج از برنامه گروه.
اینبار راحتتر بود ، حرم رفتن ...

پی نوشت:
یکهزار و چهارصد و نوزدهمین سال سر آغاز سرایش وحی خاتمین و بعثت پیامبر رحمه للعلمین مبارک اهل آسمان و زمین.