ابزارهای نوین انتقال سخن و نظر و تبلیغ و تخریب، ویژگی منحصر بفرد و بی سابقه ی عصر حاضر است.
در دسترس بودن و هزینه ی تقریباً رایگان ِ داشتن یک وبلاگ، بی آنکه نویسنده هایش الزام و تقیدی به معرفی و افشای هویت واقعی خود داشته باشند، چالش بزرگی ست که باعث شده، هر کسی بنگاه خبر پراکنی بپا کند و هر تحلیل مستند و غیر مستندی را بی دغدغه به خورد افکار عمومی بدهد.
این درست که این ها به نوعی به تمرین تضارب افکار و جامعه ی چند صدائی کمک می کنند، اما حاشیه ی امن ناشناس ماندن و عدم امکان ره گیری صاحب نوشته ها برای همگان، این امکان را فراهم کرده که همه بتوانند از عوض همه حرف بزنند.
غرض، در کوران تبلیغات و تخریبات وبلاگی، که بیشتر هوچی گریست تا کار حرفه ای، دوستانی لطف می کنند و به اسم حقیر اقدام به درج نظر مخالف و موافق در اینجا و آنجا می کنند.
گرچه کسانی که این کمترین را بهتر می شناسند واقفند که کلمات درج شده در وبلاگ های سیاسی آقایان با ادبیات گفتاری من در تضاد است و نوع کلمات در واژگان ما از جنس دیگریست، لکن برای تنویر افکار عمومی عرض می شود که:
این جانب در هیچ وبلاگ و سایت و صفحه ای به جز این جا نمی نویسم و هیچ کامنت موافق و مخالفی در هیچ کدام از صفحات دوستان سیاست زده نگذاشته و نمی گذارم.
غرض، دوستان متوجه این معنا باشند که 12 اسفند، روز آخر دنیا نیست...

انگشتری عقیق سال های جنگ، شده است حالا حلقه ی خوش فرمی که جایش به عوض دست راست در دست چپ است.
ریش خوش دست و پر پشت آن روزها، آنکارد شده و اضافی!! اش رفته قاطی باقالی ها.
جای مُهر ِ وسط پیشانی، صاف شده و گره های در هم کنار شقیقه ها حالا کنار لبخندی که کل صورتش را پر کرده شده جزئی از میمیک چهره ای که نگاه به بالا دارد و چشم به آن دور دور ها دوخته. این هم نه آن نگاه سال های دور است که عوض آسمان سر به زیر داشت و نگاه از خاک بر نمی داشت!
برادر ِ سر به زیر و ساده پوش ان سال ها، حالا شده دکتر فلانی و در سوابقی که پشت کارت ویزیتش نوشته، ردی از سال هائی که جنگیده نیست.
برادر ِ آن روزها، الان دیگر آقای دکتر است و اگر استاد خطابش نکنی جواب سلامت را هم نمی دهد...
می ماند چند زخم نیمه عمیق، که آن ها را هم گَل ِ هم سوا کرده و گذاشته توی طبق و سر دست گرفته شان و حلوا حلوایشان می کند که چهار دانه رای بیشتر به سبد آرایش بریزد!
و تو هیچ به فکرت نمی رسید که روزی روزگاری، زخم هم فروشی باشد...

رفیقی دیروز برنامه می ریخت برای حضور در جلسات محفلی کاندیداهای مطرح. می گفت آدم ِ هر کدام ِ حضرات سراغش می آید چنان دل گرمش می کنم که مپرس. به یکی شان که تازگی ها آمده بود سراغش برای یارگیری، قسم هفت قرآن به میان خورده بود که از کی تا حالا کارم را ول کرده ام و آدم ِ شما را تبلیغ می کنم و شما برو خیالت راحت باشد که رای فلان گوشه ی شهر تضمینی مال شماست.
رفیق رند ما به این بسنده نکرده، همان دیروز شنیدم که هماهنگ می کرد برای مسافرت های یک روزه به حوزه های انتخابیه ی هم جوار برای اعلام بیعت با کاندیداهای مطرح آن سامان. می گفت: به سرمایه گذاریش! می ارزد...
حالا بماند که حمایت همه جانبه ی رفیق رند ما از همه ی نامزدهای مطرح و غیر مطرح، چه فیش تلفنی را برای دوره ی بهمن و اسفند اداره متبوعش رقم خواهد زد! من اما دلواپس آن ساده دلانی ام که دل به نفوذ و رای رفیق ما خوش کرده اند و چرتکه انداخته اند که فلان تعداد رای از صدقه سر حمایت فلان کس عایدشان خواهد شد.
یاد آن صبحانه ی سیاسی با آن جناب خبره ی انتخابات در مکه به خیر که فرمود: دم انتخابات آن قدر چشم و دل کاندیداها گرم می شود که حتی نخستین کاراکترهای عقل معقول شان می رود قاطی باقالی ها...

آقا سیدمرتضی آوینی:

حُبّ نفس يا خودپرستي ريشه همه وابستگي‌هاست و نفي آن، منشأ همه قدرت‌هاست. اين مطلب را در همه كتاب‌هاي اخلاق گفته‌اند و چه‌بسا معناي حقيقي آن را تا به امروز جز معدودي از انسان‌هاي وارسته كسي درنيافته باشد.
امروز ما امت بزرگ اسلام معناي اين حقيقت را به علم‌اليقين دريافته‌ايم و مي‌دانيم كه همة قدرت ما در همين يك نكته نهفته است: نفي خودپرستي. اسلام به ما آموخته است كه براي مستقل ماندن، نخست بايد وابستگي‌هاي دروني را بريد، و براي قطع وابستگي‌هاي دروني بايد ريشه خودپرستي را در درون خشكاند و از «خود» گذشت؛ و گذشتن از خود في‌نفسه پيوستن به خداست. اينچنين است كه انسان به مقام ولايت مي‌رسد و در اين مقام، اين خود اوست كه قلب عالم امكان مي‌شود؛ از تبعيت زمان و مكان، جامعه و طبيعت و تاريخ خارج مي‌شود و آسمان‌ها و زمين مسخر او مي‌گردند. معناي «تسخير» اين است و بر خلاف آن‌چه در تفسيرهاي پيش پا افتاده ديده‌ايم با نشستن آپولو در كرة ماه و فرستادن سفينه به مريخ يا مدار زحل و شكستن اتم و ساختن بمب هيدروژني ارتباطي ندارد. معناي تسخير همان است كه اكنون با تولد جمهوري اسلامي عيناً تفسير شده است.
اكنون [دهه اول انقلاب] اگر ايران را قدرتي همسنگ بزرگ‌ترين قدرت‌هاي جهان مي‌شناسند، نه از آن است كه ما صاحب تكنولوژي پيشرفته‌تري هستيم يا گام‌هاي بلندي در زمينة توسعه اقتصادي برداشته‌ايم... اين قدرت الهي است كه همه دنيا را دير يا زود مسخر اعتقادات ما خواهد كرد و پرچم اسلام را بر فراز همه بلندي‌هاي عالم به اهتزاز در خواهد آورد. تسخير قلوب مردم حق‌طلب جهان و صدور انقلاب، با پيشرفت‌هاي تكنولوژي ميسر نيست، با تبعيت از اين فرمان قرآني ميسر است كه فَاستَقِم كَما اُمِرتَ و مَن تابَ مَعَكَ، و كسي اهل استقامت است كه از خود گذشته باشد.

برای نشر مطلبی در شماره گان بالا به یکی از آشنایان دست اندر کار چاپ که سال و ماهی بود از حالش بی خبر بودم سر زدم.
بعد مصافحه و تعارفات معمول، وقتی دانست کار برایش آورده ام یادش آمد که عادت دارم قبل انجام کار، قیمت را طی کنم و دعوای اول را خوش تر می دارم تا صلح آخر، در ناگزیری و تعارف قیمت انواع قطع و نوع چاپ را جوری با شرم ساری آمیخته بود که تو گوئی مقصر سیر صعودی و لحظه به لحظه و متغیر قیمت انواع کاغذ و جوهر و فیلم و زینکی نرخ انجام کار من بسته به آنهاست اوست و اوست که قیمت ها را پائین و بالا می کند...
لاجرم بعد شنیدن ارقام نجومی انواع چاپ وقتی توضیح می داد، قیمت کاغذ، مثل هر کالای وارداتی دیگری متاثر از دلار است و به تبع تب افزایش قیمت دلار، ارزش هر بند کاغذ هم پائین و بالا می شود و او را تقصیری نیست، ناخودآگاه یاد ایام دانشجوئی افتادم که بارها به اتفاق دوستی از هم کلاسی ها به انبار بی سر و ته کاغذ پدر آن دوست گرامی رفته بودیم که به زعم من، ذخیره ده سال مصرف کاغذ کشور و نه منطقه ی آذربایجان، در آن موجود بود و این سوال مثل خوره افتاد به جانم که وقتی انبارهایمان پر است و کاغذ و هر قلم جنس دیگر را حتی در صورت واردات نه به نرخ ارز دو هزار تومانی ِ صرافی ها که به نرخ دولتی صد و خورده ای تومن می خریم و وارد می کنیم و حتی در صورت صحت ادعاهای غربی ها در ژست تحریمی که گرفته اند، مراودات اقتصادی ما بیشتر شرقی است تا غربی، چرا باید هم سو شویم با موجی که سر چشمه اش از سوی دشمن است و کاتولیک تر از پاپ، وقتی آن ور آبی ها ژست تحریم و اخلال در اقتصاد نوپای ما را گرفته اند و به هر دری می زنند تا ما را زمین بزنند و نمی توانند، خون هم را در شیشه ی منفعت چند ریال بیشتر خود کنیم!؟ و خواسته ی ناموفق اجنبی را به موفقیت قرین!؟ راستی ما را چه شده که برای صید چند درهم بیشتر، آب را گل آلود می خواهیم و گل آلود تَرَش می کنیم!
رفیقی چه زیبا می گفت که تحریم ما خارجی نیست! داخلی است...
راستی! چه کسی عمار ِ روشن گر این صفّین هزار لایه است؟

--------
مطلب مرتبط

رفیقی زیبا می گفت که برای آبادی دنیای کسی، آخرتت را نسوزان.
گیریم حالا فلان آقا منصوب شده با معزول! و نصبش هماهنگ بوده یا ناهماهنگ!
یا فلان حضرت والا صلاحیتش برای انتخاب شدن توسط بنده و شما در انتخابات پیش رو، رد شده یا انکار و یا احراز و یا تائید،
من و شما را چه که بنشینیم به جای حرف های حسابی تر که ادعا داریم بهتر از همه بلدیم حرف حسابی و حرف حساب را، افسار عقل ادعائی!! مان را بدهیم دست شنیده هائی که گاهاً از اساس باطل اند و حتی در صورت صحت، تا برسد به ما آنقدر پیازداغش زیاد شده که جز آتش تهمت و غیبت و افترا چیزی ته ش نیست...
چرا عبرت نمی گیریم از آخر قصه فلانی هائی که روزی ذکر اسم شان صلوات داشت و امروز بردن نامشان کراهت دارد...
بگذریم!
هر چند وقت که طوفان انتخابات در این بوم و بر وزان می شود، زخم واهمه ای کهنه در دلم سر باز می کند. خوف این که این طوفان بی رحم، ایمان و عقبی چندتای دیگر از ما را از جای خواهد کَند بر باد خواهد داد؟

مواظب کلاهمان باشیم که باد نبردش!

جوان تر که بودیم در روزهای خوش دانشجوئی، استحمام در خوابگاه مکافاتی داشت که شرح آن نه در مقال می گنجد و نه در مجال. خانه ی محقر و مصفای دانشجوئی ما انباری ای داشت نمور که مجمع سوسک و اقسام دیگر حشره و خزنده و جونده بود و با یک پنجره ی ریلی به قاعده بیست سانت در بیست سانت در ارتفاع! دو متری از کف انبار که نقش تهویه حمام را ایفا می کرد. سیستمی که از مدار! خارج کردنش مصیبتی بود و باز گذاشتنش مصیبتی افزون تر. اگر می بستی اش که نه امکان تنفس برایت می ماند و نه از داد و بیداد ساکنین! مجاور در امان بودی که تا ساعت ها بخار حمام در جان کتاب و دفتر و دستکشان می نشست و بوی گَس استحمام و ... در سیستم بویائی شان و اگر دل به دریا می زدی و دربچه ی کوچک ِ هواساز! را باز می گذاشتی، وسط سیر در لذت کف مالی زلف عنبرافشانت و زیر آب گرم مطبوع دوش، وقتی از ترس سوزش چشم ها دیده بر هم فشرده! بودی به ناگاه، همه ی تن و بدنت یخ می زد از اصابت آب سرد داخل سطلی که سکوی پرتابش با مهارت دقیق و محاسبه ی میلی متری و هنرمندانه در انبار تعبیه شده بود و شلیک موصوف هرچه لذت استحمام بود را از دماغ و هاضمه ی چهارمت بیرون می آورد! و اگر هم شلیکی در کار نبود، استرسش بود و اضطراب حمله ی آبی تا لحظات آخر به قوت خود باقی بود که بود...

xxxxxxxxxxxx

حکایت این روزهای حضرات کاندیدا، حکایت لحظه اصابت آب سرد ِ تگری است بر جان ساکنین خوابگاه ما، وقتی زیر دوش آب گرم مشغول شستن و لذت بردن از حرارت مطبوع بودند.
بین سخن رانی های داغ و محفلی و محرمانه! خبر دارم که گاهی خبری به شان می رسد که تمام تن و بدن و شریان هایشان یخ می زند از شنیدنش!
و من لذتی یافته ام در نگاه از کنار به حضرات موصوف و لذتی عمیق تر دارد تماشای انبساط و انقباض آقایان وقت حالی به حالی شدن شان.
حالا می فهمم چه لذتی داشته رصد حال مردمان درگیر سیاست و ما از آن چه غافل بوده ایم.
حضرات سیاسیون!
به پولیتیک تان ادامه دهید. آن طور که بر می آید و می نمایانید، قصه ی این نوبت شما هنوز به جاهای شیرین تَرَش نرسیده... تا باشد از این اکتورها و این تیاترها و این درام های پر تعلیق!

می گویند: نُه ِ دی و من ناخودآگاه یاد چشمان اشک بار مادر پیری می افتم که دستان لرزانش در دست پسرش بود و صدایش می لرزید و فریاد می زد:
یا حسین!
پسرم، تنها پسرم، فدای علمت! فدای علی اکبرت!
من زنده باشم و علم تو را بسوزانند؟

سخت است ببینی فلان مرد ِ ساده ی حاشیه ی شهر نشین، که کوچه شان و همه ی کوچه های دور و بر خانه شان خاکی است و حالا که برف و باران آمده، سر سیاه زمستونی تا فیها خالدون او و همه ی همسایه هاش در گِل و لای است، آمده به تظلم و التماس یک بار وانت شن ِ دانه درشت که مگر مسیر رفت و آمد زن و بچه اش و زن و بچه های همسایه را از آن وضع فلاکت بار برهاند و وسط حرف هاش با دستهای پینه بسته دانه های اشک را از چشم بگیرد و دست به آسمان بردارد که مگر خدا گشایشی در فلاکت هر روزه اش بکند و تو امکانی که می خواهد را نداری که در اختیارش بگذرای و بغض محدودیت منابع گلویت را بفشارد و کاری از دستت برنیاید و بعد بروی در جمعی که نهایت دغدغه و دعوایشان سر فوکوس نامناسب عکس فلان آقا در فلان ویژه نامه ی خبری فلان تشکیلات دولتی ست که می خواسته فلان بهره ی سیاسی را از آن ببرد و نشده و زیر تا بالای تشکیلات و نظام و انقلاب را سر همین دو دانه عکس ناقابل به چالش امنیتی کشانده است! و فکر کنی اگر مرد به تظلم آمده، جنگ زرگری این قوم را می دید چه می گفت و چه می کرد و فکر کنی خود تو اگر از بیرون قصه را می دیدی چه فریادها که نمی کشیدی!
سیستم اداری آدم را مسامحه کار می کند! به انکار مکوش...

قبل تر رای ام را در فقره ی نفس انتخابات و انتخاب کردن و به انتخابات گذاشته شدن به عرض رسانیده ام. بماند که بعض دوستان که عمق دیدشان منتهی می شود به نوک دماغ مبارک، متعاقب آن اجتهاد فرمودند که مشرب فکری این کمترین با تفکر آسمانی امام تعارض دارد و بگذریم که حال نه مجال پرداختن به شبهه ی حضرات ابوموسای اشعری مسلک در خصوص عقیده ی ماست و نه غرض ِ این سیاهه، سفید کردن ذهن ایشان...
اما بعد! ایام جاری که مردمان مهیای شرکت در جشن سی و چندم مشارکت سیاسی در قالب انتخاب وکلای مجلس نهم اند و زعمای قوم، آنان که خود را لائق و لاحق قبای نمایندگی می بینند در کار عرضه رای و نظر و نام خود به خلق الله اند و مشغول یارگیری و تنظیم نطق های تبلیغاتی، برای یک هفته ی سرنوشت ساز قبل روز اخذ رای در جمعه ی انتخابات، هی راست و چپ نفر مستقیم و غیر مستقیم می فرستند سراغ حقیر برای مذاکره و البته یارکشی. نمی دانم چه انگاری هست بین ایشان و ما را چه انگاشته اند، اما این را می دانم که من در پس سال ها مشق سیاست کردن، این را آموخته ام که در ایام فتنه چون آن شتر باشم که امیر علیه السلام فرمود: «كُن في الفِتنَه كابن اللبون لا ظهر فيُركَب و لا ضرعٌ فيُحلب.» - به هنگامه فتنه ها همچون فرزند شتر باش ،‌ نه پشتی دارد تا سواری دهد و نه سینه ای تا شیر دهد. - و این چند سطر پاسخی است به دوستانی که این چند روزه به انحای گوناگون خواستند یارکشی مان کنند و یا زیر زبان مان را بکشند در فقره ی انتخابات دوازدهم اسفند سنه ی جاریه.
و خدا ما را از این گذار پر نشیب و فراز به سلامت بگذراند. آمین.

فکر کن یک شب سرد پائیزی - زمستانی، کز کرده ای کنار بخاری شعله ور گازی خانه تان که پیچش را تا جا داشته پیچانده ای تا هر قدر که نایش می رسد گاز بدمد در کوره ی افقی بخاری و ارتفاع شعله های آبی را که حالا بیشترشان زرد شده، بلند تر کند و تا جا دارد هوای سرد اتاق را گرم.
فکر کن در سُکر سرمای بیرون و گرمای مطبوعی که دارد کم کم اک می خزد زیر پوستت یواش یواش پلک هایت سنگین و سنگین تر شوند... آنقدر سنگین که تو را با خود ببرد به خوابی شیرین و سنگین...
فکر کن چشم باز کنی و بعد خمیازه ای طویل، به صدای تیتراژ اخبار ساعت هفت صبح از خوابی عمیق بیدار شوی و ناباورانه بشنوی از مجری جوان و خوش چهره ی اخبار بامدادی که امروز: شنبه! سیزدهم اسفند یک هزار و سیصد و نود خورشیدی مطابق با دهم ربیع الثانی هزار و چهرصد و سی و سه قمری برابر با ...
و در خماری بین خواب و بیداری، بفهمی که از فتنه ای سنگین، بی آنکه بدانی و بخواهی و بفهمی! عبور کرده ای...
از گردنه ی صعب و سختی که اگر بودی و بیدار بودی باید کلی انرژی و وقت و اعصاب برای عبور از آن خرج می کردی که ته ش یکی از چند نفر نامزد نمایندگی مجلس، گوی سبقت از رقبا برباید و فاتح قله ی پیروزی دوازدهم اسفند نود شود!
فکر کن، این دو سه ماه مانده تا انتخابات چقدر سخت خواهد گذشت و چقدر آبروها خواد ریخت و چقدر پرده های حرمت و حیا را خواهد درید!
فکر کن اینهمه دریدگی، برای وصال آن صندلی چرخان سبز در حوالی بهارستان می ارزد که زمستان این چنین سخت و سنگین را از سر بگذرانی؟
و فکر کن چقدر خواستنی است خوابی که تو را از این دو سه ماه ملتهب و پر فراز و فرود و حاشیه به سلامت! عبور دهد!

بسم الله الرحمن الرحیم
ولایت‌پذیری و تبعیت از امام عصر از وظائف هر مسلمان است و در عصر غیبت، ولی فقیه عهده دار زمام امور مسلمین است. بر هر مسلمانی واجب است تا تبعیت خود را از ولی فقیه خود، هم به صورت زبانی و هم به صورت عملی اثبات کند.
ما وبلاگ‌نویسان و فعالان فضای مجازی وظیفه خود می‌دانیم تجدید بیعت خود با ولی‌فقیه را اعلام کرده و اعلام کنیم که حمایت‌ها و همراهی‌های ما با گروه‌ها و مسئولین تا زمانی است که در مسیر ارزش‌های الهی و اسلامی گام بردارند. ما با کسی عقد اخوت نبسته‌ایم و مرزهای اعتقادیمان را با تمام وجود حراست می‌کنیم.
ما معتقدیم که مشروعیت مسئولین نظام وابسته به اجرای احکام اسلامی و تبعیت از نایب عام امام زمان (عج) است و اگر کسی در غیر این مسیر گام بردارد، قرار گرفتنش در آن مسئولیت خلاف شرع و قانون اساسی است. ما از مسئولین می‌خواهیم تا «ولایت پذیری عملی» خود را اثبات کنند و راه را بر هرگونه شایعه و حرف‌های حاشیه‌ای ببندند چرا که ما معتقدیم که تبعیت از ولی فقیه در قالب سخنان زیبا نیست و باید این سخنان در عمل ظهور یابند.

تعز من تشاء و تذل من تشاء
بیدک الخیر انک على کل شىء قدیر
جمعی از وبلاگ نویسان و فعالان فضای مجازی

حالا يكى از سؤالها اين بود كه چرا علنى موضع نميگيريد؟ چون لازم نيست علنى موضع گرفتن؛ چه لزومى دارد؟ علنى موضع گرفتن نسبت به يك نقطه‏ ى ضعف در يك مسئول، شما خيال ميكنيد كه چقدر كمك ميكند به حل آن مشكل؟ هيچى. گاهى اوقات هست كه انسان اگر يك چيزى را بدون علنى كردن دنبال علاجش باشد، بهتر علاج خواهد شد، تا اينكه يك چيزى را انسان جنجالى كند. بله، يك وقت هست كه هيچ چاره‏ اى جز علنى شدن نيست؛ آنجا بله، انسان علنى ميكند؛ ليكن اينجور نيست كه تصور بشود اگر چنانچه يك ايرادى، اشكالى در مجموعه‏ ى مسئولين اجرائى كشور وجود دارد و رهبرى با آنها مخالف است، حتماً بايستى اين را در بلندگوها بيان كند؛ نه، گاهى اوقات مصلحت قطعى در اين است كه انسان يك چيزى را علنى نكند.
بيانات در ديدار دانشجويان و نخبگان علمی 88/4/6

پی نوشت:
در خانه اگر کس است؛ یک حرف بس است.
حالا هر چقدر می خواهی به طرفداری از آن عزیز کرده ی پاک و صاف و زلالت کنج عزلت خانه را بر ساختمان سفید خیابان پاستور ترجیح بده...
حرامت باد آن شور و احساس و پاکی بچه های ستاد ِ 84 که بی مزد و منت در گرمای تیرماه و شب تا صبح و صبح تا شب برای مرامی که انگار کرده بودند تو با آن هم سمت و سوئی! با جان و دل برایت کار کردند تا امروز بعد شش سال خون به دل شان کنی و دشمن شادشان. و نشان دهی که کار ِ زارت به آن جا رسیده که خرجت را از بچه های انقلاب و حضرت آقـــا سوا کنی...
دشمن شاد که می دانی یعنی چه؟
می دانی که! این بحر طویل، آن قدر عمیق هست که تو و اذناب و حواشی ناب و زلالت را درسته ببلعد!

و ای کاش نبود سعه ی صدر و صبر انقلابی آقـــا.
که آن وقت حساب کار، با ما بود و تیغ و حلقوم شما!!!

"اهل سیاست، خیال می‌کنند که دور را می‌بینند؛ البت می بینند، اما نه خیلی دور را.
حکماً اگر خیلی دور را می‌دیدند، کارشان توفیر می‌کرد. امیرالمومنین، روحی فداه، اهل سیاست بود، اما دور ِ دور را می‌دید، جایی به قاعده‌ی قیامت دور و دیر... یا علی مددی!" *

*.- من او/ رضاامیرخانی

عربستان سعودی یکی از مذهبی ترین کشورهای خاورمیانه است.
این کشور به خاطر منابع غنی نفت خام از کشوری بیابانی به یکی از ثروتمندترین کشورهای منطقه تبدیل شده است.
رهبران عربستان سعودی با معضل حرکت به سوی اصلاحات و مقابله با خشونت های تندرویان مواجه هستند.
خانواده حاکم آل سعود همواره در جهت ایجاد ثبات و سرکوب تندرویان حرکت کرده است.
حکومت سعودی فعالیت مخالفان را کاملا غیرقانونی اعلام کرده است.
اهمیت منطقه ای عربستان سعودی به این خاطر است که ملک عبدالله بن عبدالعزیز آل سعود به عنوان نگهبان منافع گسترده ملل عرب شناخته می شود.
زین العابدین بن علی، رئیس جمهوری سابق تونس به عربستان سعودی پناهنده شده است.

منبع: B.B.C

و تو خود حدیث مفصل بخوان از مجمل نفت و قدرت و سرکوب و مذهب و نگهبان منافع ...

این جا دفتر مشق من است. از سال ها پیش تا یومنا هذا. یعنی من این جا، روزهایم را مشق می کنم برای بهتر زیستن و بهتر دیدن و بهتر بودن.
این جا را بارها و بارها و هر نوبت از سر تکلیفی که بر گرده ام حس کرده ام به سیاهی سیاست آلوده ام و من بعد نیز هربار که حس کنم وظیفه ام ابراز نظر و گرفتن موضع است این کار را خواهم کرد.
اما بعد! الیوم من بعد ره نمود های امروز حضرت آقا در خصوص پرهیز از رفتار های خلاف عقل سیاسی بخصوص برای جوان ها، از نارواهائی که نوعاً از سر درد به بزرگان گفته ام تبری جسته و سعی بلیغ خواهم نمود هرچه در چنته دارم بکار گیرم تا سلاح صبر و بَصَرم را تیزتر کنم.
یا ابانا استغفر لنا!
انا کنا خاطئین... *

===========
*.- (سوره ی مبارکه ی یوسف. قسمتی از آیه ی نود و هفتم)

سفر را دوست دارم. سفر به سرزمین های ناشناخته را بیشتر.
دوست دارم جاهائی را کشف کنم که قبل من کسی آن حوالی نبوده باشد یا اگر گذار کسی به آنجا افتاده آنقدر معروف نشده باشد جوری که از هر کسی بپرسی عید را کجا می روی بلافاصله بگوید فلان جا.
مصر یکی از آن سرزمین های ناشناخته و نادیده برای من است.
نظام فرعونی حاکم بر آنجا و روابطش با ما خاصه در قضیه ی پناه دادن به شاه مخلوع و حواشی آن، در این سال ها آنقدر تیره و تار بوده که سرزمین نیل و هرم و فرعون و ابوالهول را برای ما ایرانی ها نادیده و ناشناخته کرده باشد.
یادم نمی رود که در سرزمین وحی که مجمع اقوام و ملل مسلمان است و از هر رنگ و نژاد و کشوری آنجا در مجتمعند، از دیدار هیچ ملتی به اندازه ی مصریان که نوعاً چتر ضد آفتاب بالای سرشان می گرفتند، ذوق زده نشدم...
الغرض، یکی از آرزوهای همیشگی ام دیدار از مصر بوده و این سالها هیچ امکان برآوردن این آرزو نبوده.
این روزها و در لابلای خیزش مردمان مصر که سهم زیادی از فرهنگ و تمدن را با خود دارند، به دو جهت خوش حالم.
یک. اینکه بالاخره مصریان تکانی به غیرت خفته شان داده اند و همین روزهاست که دم فرعون پوشالی و پوسیده ی مصر را قیچی خواهند کرد!
دو. این که بعد آزادی مصر از یوغ فرعون هشتاد و اندی ساله، شاید دری به تخته بخورد و ما یک سر تا ساحل نیل و پای مجسمه ی ابوالهول برویم و برگردیم.
حالا بماند که شوق دیدار مصر در من که سال هاست شعله ور است از معلم شهید - شریعتی - بیادگار مانده است. آنجا که با برادر نادیده اش در دخمه ی بردگان در کنار اهرام نجوا می کرد:
آری این چنین بود برادر...

برادر مصری ام!
گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنی
در درون حالی ببینی موسی و هارون خویش.

تا صبح چیزی نمانده است!

خبر آمدنت؛
می رود باغ به باغ
می رود شهر به شهر
مردمان یمن و تونس و مصر
مردمان اردن...
همه عالم به تماشای تو برخاسته اند!
شور و حالی بر پاست.
وعده ات نزدیک است...

به نوشته روزنامه صهیونیستی هاآرتض، در اسراییل اخیرا زنانی که از کشورهای مختلف قاچاق شده اند با برچسب قیمت برای تن فروشی در ویترین به نمایش گذاشته شده اند.

به نوشته این روزنامه، در ویترین فروشگاهی در "مرکز خرید دیزین گوف" در تل اویو پایتخت اسراییل تابلویی نصب شده که بر روی آن نوشته شده است "زنان برای فروش بر حسب سلیقه شخصی" .

در این فروشگاه، هفت زن جوان با حالتی زننده درحالیکه بر روی آنها اتیکت قیمت زده شده است، در ویترین به نمایش گذاشته شده اند که نظر هر عابر پیاده ای را به خود جلب می کنند. عابران در گفتگو با رسانه های اسراییلی گفته اند که ما ابتدا فکر می کردیم این زنان مانکنهای چوبی هستند که برای نمایش لباسها در ویترین قرار گرفته اند اما با جابجا شدن و پلک زدن آنها فهمیدیم که اینها انسان هستند. گفتیم شاید بجای مانکن های چوبی از این دخترخانم ها استفاده شده است پیگیرشدیم دیدیم خیر این ها برای فروش در ویترین مغازه قرارگرفته اند.

هاآرتض نوشت: بر روی اتیکت هر یک از زنان، سن، وزن، اندازه و کشور محل تولد آنها درج شده است.

فلسطين آزاد خواهد شد؛ در اين هيچ شبهه‌اى نداشته باشيد. فلسطين قطعاً آزاد خواهد شد و به مردم بر خواهد گشت و در آنجا دولت فلسطينى تشكيل خواهد شد؛ در اينها هيچ ترديدى نيست؛ اما بدنامى آمريكا و بدنامى غرب برطرف نخواهد شد. اينها همچنان بدنام خواهند بود. شكى نيست كه بر اساس حقايقى كه خداى متعال تقدير كرده است، خاورميانه‌ى جديد شكل خواهد گرفت. اين خاورميانه، خاورميانه‌ى اسلام خواهد بود...

از این جــــا

به هر روی نهادی مثل ِ دانش گاه ِ آزاد - ولو با استفاده ی اولیه از امکانات ِ دولتی - توانست با استقلال از نفت، به نهادی بسیار مهم در عرصه ی سیاست و خاصه رقابتِ سیاسی تاثیر گذار باشد. حمله ی ژورنالیستی به دانش گاه ِ آزاد، اگر نه مجوزِ دخالت ِ دانش گاه در سیاست باشد، موید حرکتِ سیاسی است. البته وقتی مسئولانِ وقت ِ دولت انتقاد می کنند که نباید دانش گاهِ آزاد پای گاهِ احزابِ مخالف باشد، باید کسی هم سوال کند که پس چگونه نفت می تواند پای گاه ِ احزاب دولتی باشد؟ اگر تفاوتی هم باشد در این دو، باز دانش گاهِ آزاد، نفت را یک دست چرخانده و به کارِ دیگری تبدیل کرده است و به یک معنا ارزشی افزوده است به کشور و طبیعتاً مدیران آن مَحق ترند در استفاده از - دست ِ کم - ارزشِ افزوده شان!*

*.- نفحات ِ نفت - رضای امیرخانی

پی نوشت:
سوای هر نقد و نظر دیگری که اهالی فضای مجازی راجع به نفحات نفت رضا امیرخانی صادر می کنند، به نظر حقیر، کاتب فوق رمز گشائی از بی وتن و فصل آقای گاورمنت آن است. والله اعلم!

... اما خشم خواص را خشنودی همگان بی اثر می کند!
خواص جامعه، همواره بار سنگینی را بر حکومت تحمیل می کنند زیرا در روزگار سختی یاری شان کمتر، و در اجرای عدالت از همه ناراضی تر، و در خواسته هایشان پافشارتر، و در عطا و بخشش ها کم سپاس تر و به هنگام منع خواسته ها دیر عذر پذیرتر و در برابر مشکلات کم استقامت تر می باشند.
در صورتی که ستون های استوار دین، و اجتماعات پرشور مسلمین، و نیروهای ذخیره ی دفاعی، عموم مردم می باشند، پس به آن ها گرایش داشته و اشتیاق تو با آنان باشد...*

*.فرمان آسمانی امیر بیان و امام مومنان به مالک اشتر نخعی. فرمان دار مصر

پ.ن:
پیدا کنید ربط کلام نورانی امیر را به حال و روز فعلی مُلک ...

هیچ وقت ِ خدا دوست نداشته ام که منسوبیت مترادف مصونیت باشد.
چه برای خودم و چه برای هر کس دیگر.
ما تُرک ها ضرب المثلی داریم که می گوید: به شعور اوشاق نی نییر دده مالین. شعورلی اوشاق نی نییر دده مالین. یعنی: خواه عرضه داشته باشی خواه نداشته باشی، ارث و میراث دردی از تو دوا نمی کند. اگر عرضه داری که گلیمت را بلدی چطور از آب بکشی. نداشته باشی، گنج قارون به ت برسد هم نمی توانی نگه ش داری که بخواهد دردی از تو دوا کند.
غرض زمینه ی خود آدم هاست. اتکاء و انتساب شرط اول قدمش آن است که بتوانی نگه ش داری. شاید سر همین قصه است که قران می فرماید: اِنَّ اَولی النّاس بِابراهیم للّذین اتّبَعوُه. نزدیک ترین مردمان به ابراهیم آنانی اند که بیش تر تابعش اند!
منسوبیت، مصونیت نمی آورد. مسئولیت می آورد.

خدا از سر تقصیر خوراکی که برای فضاسازی VOA و BBC در سال گرد ارتحال امام وقت سخن رانی سید حسن ساختیم بگذرد.

تا یومنا هذا این گونه بوده که از مرگ کسی خوش حال نشده ام.
خوشحال که نمی شوم هیچ، استرجاع هم می کنم که: انا لله و انا الیه راجعون...
ولی امشب وقتی از بخش خبری بیست و سی خبر درگذشت مرحوم علی کردان را شنیدم، دروغ چرا!؟ از ته دل خوش حال شدم.
نه از مرگ آن مرحوم که از لطف خفیه ای که خدا در حق احمدی نژاد کرد و با تیر غیب، یکی از اضلاع مثلث بنیان کن دکتر را شکست.
آقای دکتر!
این لطف خدا را قدر بدانید ... اجنبی ها را بتارانید...
فاعتبروا آقای دکتر ... فاعتبروا

امام خمینی (ره):
ما در جنگ با آمریکا و تفاله های آمریکا هستیم. ننشینید باز جایی را آتش بزنند. اینها مرگ بر شوروی را مطرح می کنند تا آمریکا فراموش شود.

صحیفه امام - جلد 15 - صفحه 29

آقاي دكتر!
حالا كه بعد اين همه قيل و قال و تحميل هزينه هاي گزاف بر گرده ي هوادارن سابقتان!!!،‌يادتان افتاده كه گند اسفنديار روئين تن را ماست ماليزاسيون كنيد و فرموده ايد : رابطه ما با مقام معظم رهبري از جنس اعتقادي و پدر و پسري است، لطف كنيد در معيت رئيس دفتر عزيز كرده تان مشرف شويد خدمت آقا و اين آيه را بخوانيد:
«يا اَبانا!
اِستَغفِر لنا. انّا كنّا خاطِئين«

بلكه خدا از سر قصور شش روزه تان در جواب به نامه پدر و خوني كه به دل ما كرديد بگذرد.
سعي كنيد من بعد به راي بيست و چهارميليوني تان ننازيد. آن بيست و اندي ميليون راي، حرمت داشت. حرمتي كه مي ارزيد صد تاي مثل مشائي را قرباني اش كنيد ...

يا حق!

و تو اي جوان مرد!
بگو از كدامين قبيله اي؟