ابزارهای نوین انتقال سخن و نظر و تبلیغ و تخریب، ویژگی منحصر بفرد و بی سابقه ی عصر حاضر است.
در دسترس بودن و هزینه ی تقریباً رایگان ِ داشتن یک وبلاگ، بی آنکه نویسنده هایش الزام و تقیدی به معرفی و افشای هویت واقعی خود داشته باشند، چالش بزرگی ست که باعث شده، هر کسی بنگاه خبر پراکنی بپا کند و هر تحلیل مستند و غیر مستندی را بی دغدغه به خورد افکار عمومی بدهد.
این درست که این ها به نوعی به تمرین تضارب افکار و جامعه ی چند صدائی کمک می کنند، اما حاشیه ی امن ناشناس ماندن و عدم امکان ره گیری صاحب نوشته ها برای همگان، این امکان را فراهم کرده که همه بتوانند از عوض همه حرف بزنند.
غرض، در کوران تبلیغات و تخریبات وبلاگی، که بیشتر هوچی گریست تا کار حرفه ای، دوستانی لطف می کنند و به اسم حقیر اقدام به درج نظر مخالف و موافق در اینجا و آنجا می کنند.
گرچه کسانی که این کمترین را بهتر می شناسند واقفند که کلمات درج شده در وبلاگ های سیاسی آقایان با ادبیات گفتاری من در تضاد است و نوع کلمات در واژگان ما از جنس دیگریست، لکن برای تنویر افکار عمومی عرض می شود که:
این جانب در هیچ وبلاگ و سایت و صفحه ای به جز این جا نمی نویسم و هیچ کامنت موافق و مخالفی در هیچ کدام از صفحات دوستان سیاست زده نگذاشته و نمی گذارم.
غرض، دوستان متوجه این معنا باشند که 12 اسفند، روز آخر دنیا نیست...