هیچ آیه ای مثل این تو را توصیف نکرده.
و این نه توصیف که تحسین است! که خدا نیز از حسن خلق تو به زبان به تحسین گشوده.
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ *
یعنی: «و راستى كه تو را خويى والاست!»
یعنی هرچه خوبی بوده، خدا در تو جمع دیده و هر حُسن به غایت کمال در تو متجلی است.

و چه زیبا روایت کرده سیدالشهداء از تو که:
«سكوتش طولانى بود، از آغاز تا پايان سخن، دهانش را كاملاً باز نمی ‏كرد و سخنانى فراگير می ‏فرمود، كلامش فصل بود كه در آن نه فزونى ديده می ‏شد و نه كاستى.
نرم‌خو بود و از خشكى و جسارت بركنار، نعمت را هر چند ناچيز، بزرگ می داشت و چيزى از آن را نمی نكوهيد، تغيير ذائقه دهندگان را نه می ‏نكوهيد و نه می ستود، دنيا و آن چه در آن است، او را به چشم نمی ‏آمد. چون چيزى مانع حق می گشت، هيچ چيز ياراى خشم او را نداشت تا آن كه حق را يارى كند. او براى خود خشمگين نمی ‏شد و براى خود چيرگى نمی ‏خواست، هرگاه اشاره می ‏كرد با تمام كَفَش اشاره می ‏كرد و هرگاه شگفت زده می ‏شد، دست خود را می ‏گرداند و هرگاه سخن می گفت، دست خود را به يكديگر می ‏پيوست و شست دست چپش را به گودى كف دست راستش می ‏زد و هرگاه خشمگين می شد، رويش را بر می گرداند و چهره ‏اش را بر می ‏تافت و هرگاه شاد می ‏شد ديدگان خود را می ‏هليد، بيشتر خنده او لبخند بود و هرگاه لبخند می ‏زد دندانهايش چونان دانه‏ هاى تگرگ خودنمايى می ‏كرد...»

============
*.- سوره ی مبارکه ی قلم. آیه ی چهارم.
============
میلاد دو نور مبارک.