درُست از لحظه‌ای که اذان صبح را در "صور" دمیده بودند، تا الان که در ضیافت افطار رئیس‌جمهور لُبنان هستیم، لحظه‌ای قرار نداشته‌ای.
با این فولکس واگن، که این‌روزها، مرکَبِ راهوار و اَنیسِ بی‌بدیلِ تو در جاده‌های سراسرِ لبنان است، مدام در تکاپو و تلاش بوده‌ای... و حال، من چقدر خوشحالم که قامتِ افراشته و پراستقامتت، می‌توانند، دقایقی استراحت کنند و ما در کنار تو باشیم و آرامش تو را ببینیم و مدام به چهره‌ات، نظر بیفکنیم که دیدارِ روی ماهت را عبادت می‌دانیم.
آری! دقایقی مانده است، به غروبِ آفتاب... در این جلسه که میزبانش، رئیسِ جمهور لبنان است، عالمانی از اهل سنّت هم، در کنار تو نشسته‌اند... و آن‌ها به "وقتِ غروب" افطار می‌کنند، اما، ما شیعیان به "وقت اذان مغرب"... و این فاصله‌ی چند دقیقه‌ای، خودش می‌تواند، منشأ سوء تفاهم‌ها و کدورت‌ها شود... چرا که "صلح" در لبنانِ این روزها، به "مویی" بند است و بسیار شکننده!
دلهره، شادی در کنارِ تو بودن و آرامشِ رویِ ماهِ تو دیدن را از من گرفته است!
چه خواهد شد؟!
لحظه‌های غروب آفتاب سر رسیده‌اند.
علما و بزرگان اهل تسنّن بسم‌الله می‌گویند و شروع کرده‌اند به افطار... و من هم‌چنان نگرانِ توام!

خدایا! چه می‌بینم!
"تو" استکانِ چای را در دست گرفته‌ای - درست در همان لحظه‌ای که آفتاب غروب کرده است و برادران سنّی، به افطار مشغولند- و با دستِ دیگرت، به دُعا نشسته‌ای!
یک دست، چایِ افطار و دست دیگر دعا... دعا می‌خوانی و نگاهت را به آسمان دوخته‌ای...
همه، محوِ معنویت این لحظه‌های دعای تواَند...
این دعا، آنقدر ادامه می‌یابد که "وقتِ افطار شیعه‌ها" هم سر می‌رسد.
و اینک، افطار توست به وقتِ وحدت و عاطفه.
که هم سلوک شیعه را تکریم و اجابت نموده‌ای و هم مانع بروز کدورتی شده‌ای...
و من، اما، هم‌چنان محوِ جمال‌ تواَم...

=====

از این جــــا