می دانم که عید است و عیدها را باید نیکو بود و نیکو سخن کرد.
عید ها جای گله و شکوه و شکایت نیست.
می دانم.
می دانم حتی، که دوری ز ماست...
اما،
عید که می شود
جای خالی نبودنت بزرگ و بزرگ تر می شود!
بیشتر به چشم می آید که نیستی!
بیشتر یادمان می افتد که نبودنت این قدر بزرگ و عمیق است.
اصلن! عید بی صاحبش به چه دردمان می خورد؟
عید می گیریم که چه؟
و غافلیم از این که تا نیائی، بهار نخواهد آمد و روز نو نخواهد شد و عید متولد نمی شود.
شما که از طایفه ی غیرت الله اید، غیرتتان می کشد این همه خیل دوست دار و هوادار، به هیچ! دل خوش باشند و از هیچ! برای خود، عید دست و پا کنند؟