سفر را دوست دارم. سفر به سرزمین های ناشناخته را بیشتر.
دوست دارم جاهائی را کشف کنم که قبل من کسی آن حوالی نبوده باشد یا اگر گذار کسی به آنجا افتاده آنقدر معروف نشده باشد جوری که از هر کسی بپرسی عید را کجا می روی بلافاصله بگوید فلان جا.
مصر یکی از آن سرزمین های ناشناخته و نادیده برای من است.
نظام فرعونی حاکم بر آنجا و روابطش با ما خاصه در قضیه ی پناه دادن به شاه مخلوع و حواشی آن، در این سال ها آنقدر تیره و تار بوده که سرزمین نیل و هرم و فرعون و ابوالهول را برای ما ایرانی ها نادیده و ناشناخته کرده باشد.
یادم نمی رود که در سرزمین وحی که مجمع اقوام و ملل مسلمان است و از هر رنگ و نژاد و کشوری آنجا در مجتمعند، از دیدار هیچ ملتی به اندازه ی مصریان که نوعاً چتر ضد آفتاب بالای سرشان می گرفتند، ذوق زده نشدم...
الغرض، یکی از آرزوهای همیشگی ام دیدار از مصر بوده و این سالها هیچ امکان برآوردن این آرزو نبوده.
این روزها و در لابلای خیزش مردمان مصر که سهم زیادی از فرهنگ و تمدن را با خود دارند، به دو جهت خوش حالم.
یک. اینکه بالاخره مصریان تکانی به غیرت خفته شان داده اند و همین روزهاست که دم فرعون پوشالی و پوسیده ی مصر را قیچی خواهند کرد!
دو. این که بعد آزادی مصر از یوغ فرعون هشتاد و اندی ساله، شاید دری به تخته بخورد و ما یک سر تا ساحل نیل و پای مجسمه ی ابوالهول برویم و برگردیم.
حالا بماند که شوق دیدار مصر در من که سال هاست شعله ور است از معلم شهید - شریعتی - بیادگار مانده است. آنجا که با برادر نادیده اش در دخمه ی بردگان در کنار اهرام نجوا می کرد:
آری این چنین بود برادر...

برادر مصری ام!
گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنی
در درون حالی ببینی موسی و هارون خویش.

تا صبح چیزی نمانده است!

خبر آمدنت؛
می رود باغ به باغ
می رود شهر به شهر
مردمان یمن و تونس و مصر
مردمان اردن...
همه عالم به تماشای تو برخاسته اند!
شور و حالی بر پاست.
وعده ات نزدیک است...

سر ظهر حسن آقای .... آمد. به گلایه از اینکه چرا محوطه ی مقابل بنگاه ش را نداده ایم آسفالت کنند. محوطه ای که نه ذره ای از آسفالت مقابلش حفاری شده و نه در اثر برف و باران و مه و خورشید و فلک از بین رفته و نه هیچ نیاز مبرمی برای مرمت دارد. البت در مواردی از این دست اصولا نباید کاری به کار به جا و بی جا بودن درخواست داشت! مهم ادای خواسته ی طرف است. خاصه اینکه این حسن آقا برای خودش کسی است و خرش خیلی جاها می رود. خیر سرش هم کلی پیغام و پسغام برای انجام سفارشش برامان فرستاده بود و حالا که بعد یکی دو ماه خرده فرمایشش زمین مانده، آمده بود ببیند این همه سفارش این و آن چرا افاقه نکرده؟
گفتم اولاً تقصیر اینهاست! و اشاره کردم به یکی دوتا از همکارانم که دم دست بودند و می شد هر عیب و علتی را گردنشان انداخت.
و ثانیاً این اواخر کارخانه آسفالت خودمان تعطیل شده و آسفالت روزانه مان از کارخانه ی .... می آید و شما بهتر می دانی که کیفیت آسفالتی که از کارخانه ی .... می آید چقدر افتضاح است و نمی شود که بعد عمری شما چیزی ازمان خواسته باشی و ما کار بنجل تحویل شما بدهیم! می شود؟
این دومی را همین طور پراندم و هیچ فکر نمی کردم که بگیرد. اما در عین ناباوری، جناب خیلی زود و راحت حرفم را تصدیق کرد و قصه ی سفارشات خارج از چهارچوب جناب ایشان به انتها رسید.

پ.ن:
گاهی در عالم مدیریت باید رگ خواب ارباب رجوع را از جائی بگیری که در تخصصش نیست و همزمان در تائید چیری که او ازش سر در نمی آورد خودش را شاهد بگیری. ما ملتی هستیم با تخصص در مسائل ِ و غیره!

پیامبر اکرم(صل الله علیه و آله) فرمودند:
«عیسی بن مریم نازل می شود، به همراه دو ملک که ملازمان اویند. آنگاه نَفَس و بوی عطرانگیز عیسی به هیچ کافری نمی رسد مگر آن که خواهد مُرد. نَفَس آن حضرت، چون به دجال رسد، جسم او را چونان شمع ذوب می کند و او را به هلاکت می افکند. پس از آن عیسی بن مریم به سوی مسلمان هائی که در بیت المقدس گرد آمده اند، می رود و آنها را از هلاکت دجال آگاه می کند و به امیر و مولای ایشان اقتدا کرده، پشت سر او نماز می گزارد...»

سید بن طاووس، الملاحم الفتن، صفحه ی 96.

یکی از حسرت های همیشه گی ام وقتی است که صبح بی دوربین از خانه بیرون زده باشم و برف همه ی درختهای کوچه را سفید اندود کرده باشد...