با امام رضا يه حس صميمانه ي غريب دارم.
انگار كه امام با اون عظمتش، يكي از اون چند تا دوستيه كه خيلي بهم نزديكن و من خيلي دوستشون دارم.
يه جور حس نزديكيِ شيرين و خواستني كه فقط مخصوص و مختص امام رضاست.
بقول شهيد مطهري كه ميگه هر كسي يه كليد واژه ي شخصيتش داره كه با اون نمود پيدا مي كنه، منم كليد واژه ي شخص شخيص امام رضا رو تو دستهاي مهربوني پيدا كردم كه هر وقت و بي وقتي كه ميرم پيشش بازشون مي كنه تا من با همه ي (من) ي كه دارم غوطه بخورم در لذت بي كران گرماي دست هاي مهربان امام ِ رئوف.
بقول عوام!!! الناس كه ميگن: بابا اسمش روشه ديگه؛ رضـــا ...