آي آقائي كه آب در حسرت لبهايش گرفتار حسرتي ابديست،
من - ما - هنوز گرفتار جهالت ازلي مانيم. مي سوزيم. ما از تو و علم سرخي كه برافراشته اي،‌ تو را مي خواهيم.
ما گرفتار توئيم ...
حلوا به كسي دِه كه محبت نچشيده ست!