اينكه در «مثل شبِ دهمي» حسين عليه السلام راز برملا كند و بهشت را بنماياند ... اينكه سكينه ي دل خواهرش باشد ... اينكه بهشت را بنماياند ... اينكه رب النوع اشك،‌ تا سحرگاهان اشك بريزد و با ياران مثل صداي بهم خوردن بال زنبورها در گراگرد كندو،‌ آرام و بي صدا با محبوب راز بگويد، همه و همه زيبا و دوست داشتني هستند اما اينها همه مقدمه ي آن اتفاق سخت و سنگين است. دميدنِ صبح ِ دهم، سرآغاز ترا‍ژدي غمناكي است كه تا صبح قيامت شفق را سرخ گون كرده است ...
هر سال و هر شب عاشورا،‌ دلم مي خواهد كه هيچگاه صبح ندمد ...