بگذار پائیز و دِیِ دور و دراز تا می شود سرد و دراز و دیجور باشند...
بگذار، دور و درازی یلدا و سردی و سوز شبها، تا آنجا که – جا! – دارد، بتازند و خود بنمایند.
بگذار مناسک درازی شب تار، جزئی از عادت مردمانِ دور از تو باشد و – ما -را تا می شود و می تواند، مشغولِ به خود کند...
گوش شیطان کر!
فردا « صبـــح » که بیاید،
« آفتاب » در ولایت ما خیمه خواهد زد... و شب به هزار توی خاطره ها تبعید خواهد شد.
گوش شیطان کر؛
فردا در ولایت ما، آفتاب خیمه خواهد زد!
... اَلَیسَ « الصُبحُ » بِقَریب؟!