نكاتي در خصوص مضجع منور حضرت رضا عليه السلام:
در سال 203 و به قولى 202 هجرى قمرى كه حضرت رضا علیه السلام در طوس به شهادت رسیدند بدن مطهر آن امام همام را در باغ حمید بن قحطبه و در كنار قبر هارون خلیفه عباسى به خاك سپردند و نخستین بناى حرم مطهر همان بقعه هارون الرشید است كه بعدها حرم را روى دیوارهاى قدیمى آن بنا نهادند و از آن به بعد طوس به مشهد الرضا تغییر نام یافت.

بگذار با صداي بلند بگويم
بگذار داد بزنم كه همه بشنوند صداي بنده ي از همه جا بريده ي تو را كه :
««انت اكرم من ان تضيع من ربيته»»

اين يعني اينكه ؛
تو بزرگتر از آني كه كوچكترين بنده ات را به زمين بزني
شان تو اجل از كارهاي بچه گانه من است ...
تو را به كرمت به من شناسانيده اند و تا كنون جز اين نبوده !

سالهاست كه زمزمه مي كنم :
با كريمان كارها دشوار نيست ...

توکل خونم آمده پائین
این را،ماشین خاک گرفته ام می گوید که شانزده روز بود از تو گاراژ بیرون نیامده بود ...

پیرسال تر ها البته به تحسین و تقدیس احتیاط کاری ام می گفتند که خوب کاری می کنی ماشین بدون بیمه سوار نمی شوی.
نمی دانستند البته و هی چرا می کردند که اصلا چرا بیمه اش نمی کنی ...

من اما ،کلاس خودآزمائی ام بود این چند روزه که
البت دست آخر رفوزه شدم.
توکلش در من نبود که جرات استارت زدنش باشد و بیرون آوردنش ...
یاد سالها قبل افتادم که باز ماشین بدون بیمه داشتم و توکلت علی الله گازش را تا هر کجا می گرفتم ...

یقین ، دز توکل خونم آمده پائین!
ربنا و لا تواخذنا ان نسینا ...

من ...
رنج تو ام !

مي دانم ...!مي داني!!!*

*
شعر مرحوم علي صفائي

پا نوشت:
آقا اجازه! ما دلمان تنگ مي شود...

كله سحر بود و من عزم جزم كرده بودم براي نان داغ براي يك صبحانه ي مفصل پائيزي.

پيرمرد بود و كم كمك پشتش از سختي دنيا خم شده بود.
همانطور كه داشت مي گذشت با خود زمزمه مي كرد كه ببين چه مصالحي صرف اين چند روزه دنيا مي كنند...
براي مسافرخانه اي كه آخر سر بايد تحويلش بدهي به نفر بعدي ات ...
داشت مي گفت و مي گذشت ... از دنيائي كه خوب مي دانست حالا كه :فقط! محل گذر است...

راست مي گفت.
داشت با حسرت به گودال عميقي نگاه مي كرد كه چند ماهي است حفر شده براي اينكه فندانسيون خانه اي باشد براي اطراق چند روزه چند نفر .
انهم با انهمه سيمان و آهن و ميلگرد.
كه شايد روزي خودش هم گودال مشابهي براي خودش و چند روزه عمرش كنده بود.
حسرت مي خورد از همت مردمان امروزي كه صرف مي شود براي حفر گودالهائي براي در دنيا زيستن و بهم تنيدن ميلگرد و آهن و سيمان براي محكم كاري اين مسافرخانه چند روزه.

اره
شايد راست مي گفت ...

آقای سید هادی خسروشاهی یکی از کسانی است که اگر تاریخ سیاسی ایران را مرور کنیم، تقریباً از ۶۰ سال پیش تاکنون همواره در حوزه ی سیاست و فرهنگ نام آور بوده است. هنوز هم خوشبختانه خیلی سرحال است و از طنز هم بی نصیب نیست. آن وقت ها گاهی در گل آقا هم به نام مستعار می نوشت. چندی پیش در جلسه ای که گعده شده بود از علاقه مندی آذری ها به زبان مادری شان حرف می زد. خودش اهل خسرو شاه است و ترک. می گفت با هیأتی رفته بودیم عراق. به دیدن مرحوم آیت الله خوئی هم رفتیم. بعد از این که حرف ها زده شد و خواستیم بلند شویم، آیت الله خوئی من را صدا زد و با همان لهجه ی ترکی گفت آقای خسروشاهی تو بمان. ماندم. حضرت آیت الله شروع کرد به ترکی حرف زدن. حرف مهمی نداشت ولی گفته بود در این نجف به ما سخت می گذرد از بس نمی توانیم با کسی ترکی حرف بزنیم.

پي نوشت:

چند روزي بود كه كنگره شمس تبريزي و رونمائي از بارگاه و مزار ان عارف واصل تيتر يك خبرهاي فرهنگي ممالك محروسه بود و نقل محافل همشهريان خوئي.
براي خـــوي ام كه عشق عجيبي به آب و خاك و هوايش دارم بايد قبلتر از اينها مي نوشتم ،اما مطلب آقاي ابطحي راجع به آيت الله خوئي و اتفاقات ميمون و مباركي كه در هفته گذشته شاهدش بوديم و برگزاري با شكوه كنگره بين المللي شمس در خوي، بهانه اي شد براي از خوي نوشتن و براي خوي نوشتن.

كه فرمود:
حب الوطن من الايمان
عشق به آب و خاك نشان ايمان دل است ...

پي نوشت 2:
لينك اخبار مربوط به كنگره در لينكدوني صبح موجودست....