و امشب را شب رغبت ها ناميده اند ...
شب آرزوها ...
قبل تر هم مي دنستم كه آرزو بر جوانان عيب نيست ..
فاين الرجبيون
سبحان من لبس العزه و هو اهل.
كريمــــا ؛رجب را كه رودخانه ي جوشانيست در فردوس كه آبش سپيدتر از شير و طعمش محلا تر از عسل ، نوش كام تشنگاني نما كه هاتفت را لبيك گويند؛ آنگاه كه ندا در دهد: فاين الرجبيون...
پي نوشت ؛
....
رفته اي تو يك محله ي غريب،پي يك كوچه مي گردي. - كوچه ي دلبخواه - .غريبي.بلد نيستي.مي رسي در يك نانوائي.مردم ايستاده اند منتظر كه نان دربيايد بگيرند بروند.مي پرسي از يكي :««آقا ببخشيد كوچه ي دلبخواه كجاست؟»»مي گويد:««آن طرف»» ان يكي مي گويد ««پائين تر»»يكي مي گويد :««بالاتر»»يكي مي گويد :«همان كوچه كه مسجد دارد.»»هركسي چيزي مي گويد.همه هم درست مي گويند.هيچ كدام هم بدرد تو نمي خورند.نه بالا را بلدي ،نه پائين را.نه اين طرف را ، نه ان طرف را، نه مسجد را، نه اگر داشته باشد محله شان، ساقي خانه را.جائي را بلد نيستي.آدرسي كه تو بفهمي نمي دهند.مي داني چرا؟حواسشان به تنورست.كي نان در بيايد و بگيرند و بروند.حواسشان به تو نيست.
حالا همانجا كه درآمد يك بچه نان گرفته دارد مي رود.مي پرسي:««آقا پسر،كوچه ي دلبخواه كجاست؟»» اول يك آدرس حسابي بهت مي دهد،بعد هم مي گويد««بيا باهم برويم اصلا.من هم همانجا مي روم.»»
آدرس اگر مي خواهي بپرسي، از كسي بپرس كه نانش را گرفته و دارد مي رود.از آدم دست خالي نپرس.از اني بپرس كه دستش پر نان گرم است.
نثار روح بلند سيد اسماعيل دو لابي....
| لینک ثابت
|
نظرات (6)
|
دنبالک ها (0)
كميتش بيت مستانه سرايد
نمي دانم ««همه»» وقتي ربع قرنشان مي شود، اينهمه سوال و ام و اگر تو ذهنشون دارن؟
مي گفت:
زخاك من اگر گندم برايد
از او گر نان پزي مستي فزايد
خمير و نانوا ديوانه گردند
كميتش بيت مستانه سرايد
...
مي گفت:
فولادش ،لابد چكشهاي بيشتر رو مي تونه تحمل كنه و
لابد بايد تحمل كنه
مي گفت:
هنوز مونده تا ...
مي گفت:
...
| لینک ثابت
|
نظرات (0)
|
دنبالک ها (0)
گفتند وزن و قافيه تعطيل مي شود
گفتند وزن و قافيه تعطيل مي شود
قحطي استعاره و تمثيل مي شود
قوت گرفت شايعه،مي گفت بعد از اين:
هر صورتي به آينه تحميل مي شود
حتي خبر رسيد كه از سردي هوا
گلدسته چند ثانيه قنديل مي شود
پرگار تا نود درجه رفت ناگهان
مژده : شعاع دايره تكميل مي شود
يك حوريه به قالب انسان حلول كرد
از اين حلول هر چه كه تشكيل مي شود
در مصرعي خلاصه كنم حرف خويش را :
زهرا به قلب فاطمه تنزيل مي شود
در ان شبي كه به قلب زمين كرده اي نزول
هر ايه با شئون تو تحليل مي شود
تو مي شوي خديجه و او با وجود تو
حس مي كند به امنه تبديل مي شود
وقتي شما شدي نخ تسبيح قطره ها
هم مشرب فرات ، لب نيل مي شود
وقتي تو اي الهه دريا ، غضب كني
ماهي بالدار، ابابيل مي شود
طفل تو مبدا همه ي اتفاقهاست
هر سال با حسين تو تحويل مي شود
اين شعر را ببخش اگر «« تـــو »» زياد داشت
بانو! غزل بدون «« تــــــو »» تعطيل مي شود
رضا جعفري
| لینک ثابت
|
نظرات (3)
|
دنبالک ها (0)
.jpg)