یلدائی که گذشت،هزاروچندصدوچندمین شب دراز سال شمسی بود که بی خورشید عالم تابت سحر شد! و در لابلای درهم تنیده ی روزهای عادت آلوده ی بی تو ککمان هم نبود تو نگزید... راست می گفت رفیقی که دیروز باهم روی شناور دریاچه ی ارومیه بودیم:الکی خوش بودن هم نعمتیه برا خودش!